Er is een nieuwe gekomen. Louïse vertelde me dat ze Eva heet, Eva Duin. Ik heb haar nog niet ontmoet, wel haar schaduw achter het glas van de huiskamerdeur zien bewegen, maar nog niet echt. Louïse is mijn pleegmoeder. Ze is groot, maar dat is maar goed ook. Ze moet mij vaak tillen en ik ben echt niet licht. Ik ben spastisch en zit in een rolstoel. Ik ben ongeveer zeven jaar geleden bij Louïse komen wonen. Mijn ouders wilden emigreren naar Amerika, daar komt mijn vader vandaan. Hij wilde mij niet mee hebben, denk dat hij zich voor mij schaamt. Mijn moeder heeft het nog wel geprobeerd, maar uiteindelijk heeft ze toch maar toegegeven. Ik was toen negen. Heel lang heb ik nog gedacht dat ze mij later zouden ophalen, maar dat is nooit gebeurd. Af en toe schrijft mijn moeder me een brief. Dat ze mij mist en echt snel een keer langskomt, maar dat schrijft ze al zeven jaar. Van mijn vader hoor ik nooit iets en mijn moeder is gestopt om over hem te vertellen. Ik laat dat maar zo, voor hem ben ik in elk geval zeker dood, ookal haal ik nog adem.
We wonen hier met z'n vieren, of eigenlijk vijven, met Eva erbij. Louïse (pleegmoeder), Rick (pleegvader), Sam (pleegbroer, 13 jaar), Jonah (ik dus) en nu dan ene Eva (pleegzus, 14 jaar).
Sam is een echt kind van Louïse en Rick. Sam heeft me verteld dat zijn moeder geen kinderen meer kon krijgen en dat ze daarom een pleegkind heeft genomen. Ik was de eerste en nu na zeven jaar is Eva de tweede.
Vandaag is het ook een bijzondere dag, omdat de nieuwe software op mijn computer is geïnstalleerd, waardoor ik nu helemaal alleen kan schrijven en andere dingen achter de computer kan doen. Omdat ik spastisch ben, heb ik een speciaal aangepaste computer, met speciale software. Het heeft heel lang geduurd voordat er toestemming was om de nieuwe software te kunnen kopen, maar het is nu eindelijk gelukt. Jippie! Vandaar dat ik dit blog ben gestart. Zodat ik kan vertellen hoe mijn wereld eruit ziet en misschien dat er dan iemand luisterd, want in mijn wereld luisteren er niet zoveel mensen naar mij. Omdat ik spastisch ben denken mensen snel dat er ook geestelijk iets niet helemaal in orde is. Maar ik ben niet gek en hoewel ik niet goed kan praten, wil ik mijn gedachten en ervaringen van mijn wereld met jullie, uit die andere wereld, delen. Want in mijn wereld is het voornamelijk heel eenzaam. Hoewel je bijna niets alleen kan doen, ben je heel eenzaam. Voor veel mensen ben ik meer een last. Niet voor Louïse en Rick hoor, maar voor de rest van de wereld wel. De wereld, jullie wereld ,raast langs mij heen, net als een orkaan, en ik bevind mij er net buiten, in een wereld waar je alles anders ervaart.
Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld.
We wonen hier met z'n vieren, of eigenlijk vijven, met Eva erbij. Louïse (pleegmoeder), Rick (pleegvader), Sam (pleegbroer, 13 jaar), Jonah (ik dus) en nu dan ene Eva (pleegzus, 14 jaar).
Sam is een echt kind van Louïse en Rick. Sam heeft me verteld dat zijn moeder geen kinderen meer kon krijgen en dat ze daarom een pleegkind heeft genomen. Ik was de eerste en nu na zeven jaar is Eva de tweede.
Vandaag is het ook een bijzondere dag, omdat de nieuwe software op mijn computer is geïnstalleerd, waardoor ik nu helemaal alleen kan schrijven en andere dingen achter de computer kan doen. Omdat ik spastisch ben, heb ik een speciaal aangepaste computer, met speciale software. Het heeft heel lang geduurd voordat er toestemming was om de nieuwe software te kunnen kopen, maar het is nu eindelijk gelukt. Jippie! Vandaar dat ik dit blog ben gestart. Zodat ik kan vertellen hoe mijn wereld eruit ziet en misschien dat er dan iemand luisterd, want in mijn wereld luisteren er niet zoveel mensen naar mij. Omdat ik spastisch ben denken mensen snel dat er ook geestelijk iets niet helemaal in orde is. Maar ik ben niet gek en hoewel ik niet goed kan praten, wil ik mijn gedachten en ervaringen van mijn wereld met jullie, uit die andere wereld, delen. Want in mijn wereld is het voornamelijk heel eenzaam. Hoewel je bijna niets alleen kan doen, ben je heel eenzaam. Voor veel mensen ben ik meer een last. Niet voor Louïse en Rick hoor, maar voor de rest van de wereld wel. De wereld, jullie wereld ,raast langs mij heen, net als een orkaan, en ik bevind mij er net buiten, in een wereld waar je alles anders ervaart.
Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten