Op Ruwe Planken Neplog
Wedstrijd 2007

Ik stop ermee

Het is donker in mijn hoofd,
zwarte klauwen graaien en proberen,
de resten van mijn gedachtes vast te grijpen.

Resten die van waanzin niet langer meer weten,
waar ze horen,
wie ze zijn.

Wie is degene die wil schreeuwen,
maar de kracht daartoe verloren heeft?
Wie heeft deze winter uitgevonden,
en houdt de zomer tegen,
houdt de geur van lente in bedwang?

Waanzin,
pure waanzin,
zonder toekomst,
een oerschreeuw van binnenuit gegooid,
in het afval van het leven.

Wie zegt me hoe te gaan,
wie wijst me de weg uit de beschikking van het lot,
de zelfgecreëerde paden?

Is er een eind,
wie spreekt er tegen mij,
en laat me vergeten,
dat wat niet meer is?

Het donker neemt toe tot het gitzwart is,
dan wordt het stil...
misschien is dat nog wel erger,
veel erger dan de waanzin die ik ben...

Mijn naam is Jonah Kerns... vaarwel...

Het mooie leven

* * * * * * * * *
You will never find a perfect person, but if you look with love in your eyes then you will find something perfect in everyone you meet. ~ Ed & Deb Shapiro
* * * * * * * * *

Ik kwam deze tekst net op het internet tegen en realiseerde me dat dit de manier was hoe Eva naar de wereld keek. Iedereen had wel iets goeds, de mens was in essentie goed, niet slecht. Ze was er zo overtuigd van geweest. Ze hield van de wereld. Hoe eenzaam ze er ook in haar eentje doorheen wandelde.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Freak

Ben ik weer. Kan geen rust vinden. Probeer te schrijven, maar mijn woorden lijken leeg. Net zo leeg en nutteloos als het lichaam waar ik in leef. Van mijn psycholoog mag ik natuurlijk zo niet denken.
'Het draait allemaal om acceptatie Jonah. Acceptatie, van je goede kanten, maar ook van je gebreken.' Ik hoor het hem zo zeggen. Arrogante eikel. Mijn lichaam is geen gebrek. Was het maar een gebrek, gebrek houdt afwezigheid in en mijn lichaam is allesbehalve afwezig. Meer nadrukkelijk aanwezig. Zo opvallend dat mensen altijd naar mijn lichaam kijken, wanneer ze met mij praten, of pretenderen met mij te praten. Hun ogen dwalen continu over mijn lichaam, af en toe zoeken ze mijn ogen, maar het is lastig om hun blik vast te houden, wanneer mijn hoofd heen en weer bewegend op mijn nek balanceerd.

Freak. Aan scheldwoorden geen gebrek, hoewel volwassenen zich meer via hun gezichtsuitdrukkingen laten spreken. Afkeer en weer het woord Freak in koeienletters op hun voorhoofd geschilderd. Hoezo gebrek. Gebrek aan vrijheid, ja. Gebrek aan menselijkheid, zeker. Gebrek aan van alles, behalve de altijd in het oog springende handicap. Fuck alleswetende psychologen. Misschien moet ik er ééntje worden. De eerste spastische psycholoog. Beetje lastig communiceren, maar goed, de meeste cliënten (lees: totaal verknipte patiënten), horen toch het liefst zichzelf praten, dus echt problematisch hoeft dat niet te zijn. Ik moet gewoon de meest narcistische cliënten aannemen, dan komt het allemaal goed...

Eva had mijn eerste patiënt kunnen zijn, om zelfmoord te plegen moet je immers aardig verknipt zijn, wat mij meteen tot potentïele kandidaat maakt. Maar geen zorg, ik kan nog niet eens mijn veters strikken, laat staan de moordenaar van mijn eigen leven zijn. Daarbij wil ik schrijver worden en daarvoor is depressiviteit toch minste één van de vereisten. Eva kon wel haar eigen veters strikken en die van mij erbij, maar zelfmoord? Nee, zo verknipt was ze nou ookweer niet. Niet dat het uitmaakt, dood is immers dood en wat je naar die plek heeft gebracht, doet eigenlijk niet ter zake.

Misschien moet ik stoppen met deze blog. Mijn enige lezer is immers voorgoed verdwenen. Deze woorden zijn nu niets meer dan geschreeuw in een lege ruimte. Een lichte echo en dan stilte. Tamelijk zinloos dus.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Eva

Eva is dood. Louise vertelde het toen ik terugkwam van school. Meer zei ze niet. Ze kon het niet. Na een uur kwam ze naar mijn kamer. Zelfmoord. Ik geloof het niet. Hoeveel problemen Eva ook had, ze hield van het leven.

Eva had overal een mening over, had overal vlijmscherp commentaar op, soms best irritant, maar ze maakte me aan het lachen en ze vond mij aardig. Niet fake-aardig, maar echt. Maatjes noemde ze ons... en nu is ze er niet meer. Ik blijf maar achter mijn computer zitten, staar naar mijn msn contactlijst en het 'Eva is not online'. Ergens hoop ik dat ze opeens groen oplicht en mij een berichtjes stuurt. Ik ben bang om af te loggen. Eva houdt van grapjes, waarom kan dit geen grap zijn? Waarom voel ik me nu pas echt alleen, erger dan voor ik haar leerde kennen. Toen was ik alleen zonder te weten hoe het is om een vriend te hebben. Nu weet ik dat wel... Ik zit opgesloten in een kamer zonder deuren, slechts de wereld in mijn hoofd is mijn vlucht, mijn geest in ballingschap. Gevangen in een nutteloos lichaam. Ik wou dat ik kon oplossen.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Sunset Boulevard

Ik heb niets meer van Eva gehoord. Ik hoop dat alles goed gaat. Morgen ga ik proberen om haar te bellen. Misschien dat ik op school iemand kan vragen haar nummer te bellen.

Vandaag heb ik voornamelijk geschreven, letter voor letter, regel voor regel. Veel te langzaam dus,. De zin van het bestaan vanachter een computer. Kreeg vandaag ook een e-mail van mijn moeder. Ging natuurlijk weer over niets. En weer een heel epistel over hoeveel beter het voor mij is dat ik hier ben gebleven. Volgens mij meer om haarzelf daarvan te overtuigen dan mij, ik weet niet wat beter is. Ik weet alleen dat ik me heel erg eenzaam voel. Wat ik wil zal nooit mogelijk zijn...

De meisjes die ik leuk vind zien mij niet eens staan en meisjes die dezelfde problemen als ikzelf heb, zie ik eigenlijk net zo min staan als zij die ik in stilte bewonder. Soms denk ik aan de toekomst en dan zie ik helemaal niets. Geen kinderen, geen vrijheid, geen strandwandelingen. De enige keren dat ik het strand heb gezien was tijdens groepsuitjes vanaf de boulevard in Scheveningen. Wij als entertainment van de toeristen die de boulevard bewandelden. Retards, hoorde ik sommigen zeggen. Ik zou wel eens op het strand willen zijn en net zo anoniem willen opgaan als iedereen. Zwemmen tot de zon ondergaat, om dan gelukkig te sterven, terwijl de zon wegzakt aan de horizon.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...

Thank God for MSN, maar wat nu

Ik heb net met Eva gesproken! Via MSN. Ze zit in een nieuw pleeggezin. Het was echt vet om haar te spreken. Ik heb de hele dag aan haar zitten denken. Best vreemd omdat het even leek alsof ze mij ontweek. En toen liep ze weg... Ook dat begrijp ik nog steeds niet, hoewel Louïse het allemaal prima schijnt te begrijpen.
'Ze is bang om mensen te vertrouwen Jonah.' Ja, Louïse schijnt het allemaal te begrijpen. Maar waarschijnlijk net niet genoeg om haar hier te houden.




Anyway, het gesprek ging als volgt:

_________________________________

Geef nooit wachtwoorden of creditcardnummers in een bericht.


Eva zegt: Hee Jonah, ik ben het Eva! ;-)

Jonah: Wat een verrassing! Waar ben je nu?

Eva zegt: Nieuw gezin, tijdelijk natuurlijk. Weet nog niet of ik daarop ga wachten. :-P Hoe is het met jou? Ik mis je.

Jonah zegt: Hartstikke saai hier. Ik mis jou ook. Sorry dat ik niet zo snel kan schrijven.

Eva zegt: Geeft niets. Met praten ben je ook niet zo snel ;-).

Jonah zegt: Heel leuk. Zijn ze aardig? Je nieuwe gezin?

Eva zegt: Gaat wel. Weet nie. Maakt toch niet uit. Moet binnenkort toch weer weg. Misschien ga ik naar mijn broer terug.

Jonah zegt: Je broer? Daar heb je toch geen contact mee?

Eva zegt: Ik kreeg een paar dagen geleden een smsje van hem. Hij zegt dat ik bij hem moet komen wonen.

Jonah zegt: Doe niet zo stom. Hoe kan je nou bij hem willen wonen?

Eva zegt: Hij zegt dat hij is veranderd. Therapie. Het is ik of Emma.

Jonah zegt: Jij of Emma? Wat heeft je zusje hier mee te maken?

Eva zegt: Mike zegt dat als ik niet bij hem kom wonen, dat hij dan mijn zusje bij hem laat wonen.

Eva zegt: Ben je er nog?

Jonah zegt: Hij chanteert je gewoon! Dat weet je toch wel!!!!

Eva zegt: Ik moet gaan, spreek je later. Ik hoor de **dork** des huizes.

Jonah zegt: Wacht

Eva is offline. Berichten die je nu stuurt, worden bezorgd wanneer je contactpersoon zich aanmeldt.


_________________________________

En dat was het en wacht ik dus. Ik hoop dat ze zo weer terug komt. Die broer is levensgevaarlijk. Morgen moet ik naar school, maar ik kan echt niet gaan slapen. Ze komt vast zo terug…

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld…

Kon ik maar schreeuwen

Na de enorme ruzie van vorige week, was Eva weggelopen . Louïse was zo ongerust, maar na drie dagen werd Eva teruggebracht. Zonder iets te zeggen vertrok ze naar haar kamer. Toen ik Louïse vroeg wat er nu ging gebeuren, zei ze dat ze dat nog niet wisten, maar dat ze over twee dagen een vergadering hadden. Met ze bedoelde ze de mensen bij Jeugdzorg, the place to be when your down and out (lees: DUS NIET!). De eerste dag heb ik Eva helemaal niet gezien, maar de volgende ochtend ben ik naar haar kamer toe gegaan.

Eerst wilde ze niet open doen, maar toen ik tegen haar deur aan bleef rijden, ging de deur uiteindelijk toch open. Ze zag bleek en bleef met haar rug tegen de weer gesloten deur staan.

‘Ze gaan me weg sturen he?’ Bijna smekend keek ze me aan. Ik zei niets, maar ze verwachte ook geen antwoord, want ze wist het immers al. Gelouterd door het systeem. De rest van de ochtend hebben we zo doorgebracht. Ik in mijn stoel en zij met haar rug tegen de muur. Na een uur ging ze zitten, maar haar rug bleef tegen de muur, alsof ze mij niet meer wilde laten gaan. Maakte ook niet uit, ik wilde toch niet weg. Uiteindelijk deed ze de deur open en ging ze op bed liggen.

De volgende avond werd ze opgehaald. Ze stak haar hand op en ik keek toe door het raam. Buiten regende het. Ik wilde haar naam schreeuwen, maar ik kon het niet...

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...