Freak

Ben ik weer. Kan geen rust vinden. Probeer te schrijven, maar mijn woorden lijken leeg. Net zo leeg en nutteloos als het lichaam waar ik in leef. Van mijn psycholoog mag ik natuurlijk zo niet denken.
'Het draait allemaal om acceptatie Jonah. Acceptatie, van je goede kanten, maar ook van je gebreken.' Ik hoor het hem zo zeggen. Arrogante eikel. Mijn lichaam is geen gebrek. Was het maar een gebrek, gebrek houdt afwezigheid in en mijn lichaam is allesbehalve afwezig. Meer nadrukkelijk aanwezig. Zo opvallend dat mensen altijd naar mijn lichaam kijken, wanneer ze met mij praten, of pretenderen met mij te praten. Hun ogen dwalen continu over mijn lichaam, af en toe zoeken ze mijn ogen, maar het is lastig om hun blik vast te houden, wanneer mijn hoofd heen en weer bewegend op mijn nek balanceerd.

Freak. Aan scheldwoorden geen gebrek, hoewel volwassenen zich meer via hun gezichtsuitdrukkingen laten spreken. Afkeer en weer het woord Freak in koeienletters op hun voorhoofd geschilderd. Hoezo gebrek. Gebrek aan vrijheid, ja. Gebrek aan menselijkheid, zeker. Gebrek aan van alles, behalve de altijd in het oog springende handicap. Fuck alleswetende psychologen. Misschien moet ik er ééntje worden. De eerste spastische psycholoog. Beetje lastig communiceren, maar goed, de meeste cliënten (lees: totaal verknipte patiënten), horen toch het liefst zichzelf praten, dus echt problematisch hoeft dat niet te zijn. Ik moet gewoon de meest narcistische cliënten aannemen, dan komt het allemaal goed...

Eva had mijn eerste patiënt kunnen zijn, om zelfmoord te plegen moet je immers aardig verknipt zijn, wat mij meteen tot potentïele kandidaat maakt. Maar geen zorg, ik kan nog niet eens mijn veters strikken, laat staan de moordenaar van mijn eigen leven zijn. Daarbij wil ik schrijver worden en daarvoor is depressiviteit toch minste één van de vereisten. Eva kon wel haar eigen veters strikken en die van mij erbij, maar zelfmoord? Nee, zo verknipt was ze nou ookweer niet. Niet dat het uitmaakt, dood is immers dood en wat je naar die plek heeft gebracht, doet eigenlijk niet ter zake.

Misschien moet ik stoppen met deze blog. Mijn enige lezer is immers voorgoed verdwenen. Deze woorden zijn nu niets meer dan geschreeuw in een lege ruimte. Een lichte echo en dan stilte. Tamelijk zinloos dus.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...