Kon ik maar schreeuwen

Na de enorme ruzie van vorige week, was Eva weggelopen . Louïse was zo ongerust, maar na drie dagen werd Eva teruggebracht. Zonder iets te zeggen vertrok ze naar haar kamer. Toen ik Louïse vroeg wat er nu ging gebeuren, zei ze dat ze dat nog niet wisten, maar dat ze over twee dagen een vergadering hadden. Met ze bedoelde ze de mensen bij Jeugdzorg, the place to be when your down and out (lees: DUS NIET!). De eerste dag heb ik Eva helemaal niet gezien, maar de volgende ochtend ben ik naar haar kamer toe gegaan.

Eerst wilde ze niet open doen, maar toen ik tegen haar deur aan bleef rijden, ging de deur uiteindelijk toch open. Ze zag bleek en bleef met haar rug tegen de weer gesloten deur staan.

‘Ze gaan me weg sturen he?’ Bijna smekend keek ze me aan. Ik zei niets, maar ze verwachte ook geen antwoord, want ze wist het immers al. Gelouterd door het systeem. De rest van de ochtend hebben we zo doorgebracht. Ik in mijn stoel en zij met haar rug tegen de muur. Na een uur ging ze zitten, maar haar rug bleef tegen de muur, alsof ze mij niet meer wilde laten gaan. Maakte ook niet uit, ik wilde toch niet weg. Uiteindelijk deed ze de deur open en ging ze op bed liggen.

De volgende avond werd ze opgehaald. Ze stak haar hand op en ik keek toe door het raam. Buiten regende het. Ik wilde haar naam schreeuwen, maar ik kon het niet...

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...