Sunset Boulevard

Ik heb niets meer van Eva gehoord. Ik hoop dat alles goed gaat. Morgen ga ik proberen om haar te bellen. Misschien dat ik op school iemand kan vragen haar nummer te bellen.

Vandaag heb ik voornamelijk geschreven, letter voor letter, regel voor regel. Veel te langzaam dus,. De zin van het bestaan vanachter een computer. Kreeg vandaag ook een e-mail van mijn moeder. Ging natuurlijk weer over niets. En weer een heel epistel over hoeveel beter het voor mij is dat ik hier ben gebleven. Volgens mij meer om haarzelf daarvan te overtuigen dan mij, ik weet niet wat beter is. Ik weet alleen dat ik me heel erg eenzaam voel. Wat ik wil zal nooit mogelijk zijn...

De meisjes die ik leuk vind zien mij niet eens staan en meisjes die dezelfde problemen als ikzelf heb, zie ik eigenlijk net zo min staan als zij die ik in stilte bewonder. Soms denk ik aan de toekomst en dan zie ik helemaal niets. Geen kinderen, geen vrijheid, geen strandwandelingen. De enige keren dat ik het strand heb gezien was tijdens groepsuitjes vanaf de boulevard in Scheveningen. Wij als entertainment van de toeristen die de boulevard bewandelden. Retards, hoorde ik sommigen zeggen. Ik zou wel eens op het strand willen zijn en net zo anoniem willen opgaan als iedereen. Zwemmen tot de zon ondergaat, om dan gelukkig te sterven, terwijl de zon wegzakt aan de horizon.

Mijn naam is Jonah Kerns, welkom in mijn wereld...